شخصيت علمى علّامه حضرت علّامه آيتى بود عظيم ، نه تنها از نقطهء نظر فلسفه و احاطه به تفسير قرآن كريم ؛ و نه تنها از نقطه نظر فهم احاديث و پىبردن بحاق معنى و مراد ؛ چه از روايات اصوليّه و چه از روايات فروعيّه و نه تنها از نقطه‌نظر جامعيّت ايشان در سائر علوم « 1 » و احاطه به عقل و نقل ، بلكه از نقطه‌نظر توحيد و معارف الهيّه و واردات قلبيّه ، و مكاشفات توحيديه ، و مشاهدات الهيّه قدسيّه ، و مقام تمكين و استقرار جلوات ذاتيّه در تمام عوالم و زواياى نفس . هركس با ايشان مىنشست ، و زبان خاموش و سكوت مطلق ايشان را مىنگريست مىپنداشت كه اين مرد در مفكّره خود ، هيچ ندارد ، ولى چنان مستغرق انوار الهيّه و مشاهدات غيبيّه ملكوتيّه بودند كه مجال تنازل نمىكردند . و عجيب جامعيّت ايشان بود بين تحمّل آن كوه‌هاى اسرار و بين حفظ ظاهر در مقام كثرت و اعطاء حق عوالم و ذوى الحقوق از تدريس و تربيت طلّاب و محصّلين و دفاع از حريم دين و سنت الهيّه و قوانين مقدّس اسلام و سنگر

--> ( 1 ) علّامه در علوم مختلف از قبيل ؛ ادبيات عرب ، معانى و بيان و بديع ، فقه و اصول و فلسفه ، معارف الهيه و اخلاق و فقه الحديث ، اعداد و حساب و جمل ابجد و جبر و مقابله و هندسه فضائى و مسطحه و حساب استدلالى ، و هيأت قديم و استخراج تقويم و . . . استاد بودند . « مهر تابان ، ص 13 [ با تصرف ] » .